وقتی یکی رو دوست داری

وقتی یکی رو دوست داری

وقتی یکی برات مهمه

وقتی یکی وجودش واست دلخوشیه

وقتی ناراحتی میری پیشش تا خودتو خالی کنی روش

وقتی عصبی هستی هر چی میخوای میگی

وقتی دلت گرفته به بغلش و صداش ونگاش پناه میبری

اما

وقتی اون یه چیزی میگه

تو میگی نه

میگی نوچ

میگی نمیکنم

میگی به تو چه اصلا

عصبی میشی

قهر میکنی ازش

از کسی که همه زندگیته

از کسی وقتی بهش یه چیزی میگی

که میخواد بره یه جایی

ولی بخاطره تو نمیره

بخاطره تو از همه دوستاش و دلخوشیاش میگذره

چون همه دلخوشیش تویی

تویی که عاشقشی

تویی که عاشقته

تویی که به حرفاش گوش نمیدی

به حرفاش اهمیت نمیدی

یا برات تکراری شده حرفاش و رفتاراش

یا برات بی اهمیت شده

یا دیگه دوسش نداری

ولی

بازم بهش پناه میبری

همه ما تو زندگیمون اینجوری هستیم

یه مثال ساده

خدا گفته نماز بخونین

واسه خودتون خوبه

گفته گناه نکنین

واستون بده

ولی ما نماز نمیخونیم

ولی میگیم خدا رو دوست داریم

وقتی گرفتار میشیم

بهش پناه میبریم

وقتی خدا رو دوست داریم

پس چرا به حرفاش گوش نمیدیم ؟؟؟

پس دوست داشتن هامون وقتی به حرف یکی اهمیت نمیدیم

یعنی واقعی واقعی نیست

یعنی از ته دلمون دوستش نداریم

فقط تظاهر به دوست داشتن میکنیم